La Fundación de Roblido
La leyenda cuenta como el pueblo fue fundado por un pastor y su
mujer, que tuvieron 5 hijos, que a su vez tuvieron descendientes
hasta hoy día. Por tanto, todos los habitantes del pueblo somos de
alguna forma parientes. La gran mayoría, primos, primos segundos,
etc.
Dice la leyenda que hace muchísimo tiempo vino a la zona un pastor
y su mujer. Las tierras pertenecían a la Condesa de Chinchilla, muy
poderosa en aquella época, así que el pastor no tuvo más remedio que
pagar un alquiler o fuero por ellas: 25 tegas de trigo al año. Esas
tierras se conocen como "El coto redondo de Roblido". Construyeron
su casa al lado de donde brotaba un manantial que nunca secaba, que
luego llamarían "El Caño".
Pasó el tiempo y aquella pareja tuvo 5 hijos que se fueron casando.
Llego el momento en que el pastor y su mujer murieron, y ocurrió que
la Condesa vendió las tierras a otro noble. Aquél noble, no
satisfecho con los fueros que recibía, le preguntó a uno de los
hijos del pastor "¿Cuánto pagaba tu padre por las tierras?" El hijo
del pastor contestó "25 tegas de trigo". El noble entonces dijo "Me
parece justo que lo mismo que pagaba tu padre pagues tú, ya que tu
puedes trabajar tanto como él lo hacía".
Y así fue con todos los hermanos, que desde entonces tuvieron que
pagar 25 tegas de trigo cada uno, haciendo 125 tegas de trigo en
conjunto. Cuando se abolieron los fueros, el pueblo de Roblido tenía
que pagar 125 tegas de trigo a los Losada (la familia que poseía las
tierras en esa época.) El pago se hacía a través de Cabezaleiros (El
Cabezaleiro era una persona del pueblo que recaudaba los impuestos).
En Roblido había 5 cabezaleiros.
¿Quién sabe si serían los descendientes de los 5 hijos de aquél
pastor?
Redactado por: Jabi de Bizkaia
Gracias por tu colaboración.
Poema sobre Roblido
VOLVER A VERTE ROBLIDO
Que grande e volver a verte Roblido
dispois de haberte tido tanto tempo no olvido.
Non hay no mundo enteiro nada millor
que mirar a estacion desde o Remonteiro co sol.
Entrar a Roblido que bonito e
mirar desde a Fraga
do lonxe que e.
Tes cousas moi grandes pra ser un pobo tan piquiniño
tes a auga do Caño, o sol na Fraga
e a sombra dos Cireixonciños.
Tes a aira dos lobos, a quella das burras,
a pereira da loba, e a pasada das corzas.
O Corral dos Mouros e o nido da haygue,
nas fragas dos bibuliños.
¡ Pero que cousas tan grandes tes,
Roblido,
pra ser un pobo tan piquiniño!
Tes a fonte da Crica, a fonte da Laxe, a pena da
Auga,
a fortiña do Porto detras do muiño
¡Hay cantas veces pasei por ese camiño!
Vense os cuturulos, os entaladoiros, e a pena do
rubio.
Tamen a pala do sal, a Maria do viso e a pena furada.
Miro pra todo eso e chorame a cara.
Se todo eso fora pouco
tamen tes os tres frailes e a pena do Souto.
Que tes ti, meu Roblidiño,
que todo o mundo che quere
e eu nunca che olvido.
Pasa e pasa o tempo
e eu me fago mais velliño
canto mais vello me encontro
mais aumenta o meu cariño.
E dou media volta e miro pra o pobo
e me entra unha pena que parece que morro.
Baixo pra baixo camiño da Iglesia
escondendo a cara que naide me vexa.
Non e por vergonza sinon por unha razon:
a min saleseme o meu corazon
mirando a Roblido donde me criey
donde eu nacin e eiqui morrirey.
Gracias a Lola y
familia de Madrid por su colaboración
y a Santiago, autor del poema.
Escrito en dialecto gallego original de Roblido.
Canciones Tradicionales
A Virxe de Guadalupe
A Virxe de Guadalupe
cando vén para Rianxo,
a barquiña que a trouxo
era de pao de laranxo.
Ondiñas veñen,
ondiñas veñen,
ondiñas veñen e van,
non te vaias rianxeira
que te vas a marear.
A Virxe de Guadalupe
cando vai pola ribeira,
descalciña pola area
parece unha rianxeira.
Mariñeiro de Rianxo
seas probe, seas rico,
lévalle á Nosa Señora
nun caraveliño un bico.
Collín a doma en Rianxo
fun a Padrón pola ría
da terra de Castelao
a terra de Rosalía.
Apaga o candil
Pasei pola túa porta
e mirei polo cerrollo
a ladra da tú nai
meteume un pao por un ollo
Ai la le lo, ai la la la.
Apaga o candil
Marica chus-chus
Apaga o candil
que ten moita luz
moita claridá
apaga o candil
e chégate alá.
Túa nai e chiculate
e teu pai chiculateiro
a tua nai lambe as cazolas
e teu pai lambe os pucheiros.
Sempre te andas alabando
de que teu pai e moi rico
a riqueza do teu pai
lévalla un corvo no pico.
Mariñada de Rianxo
Ai Pepiño, adiós,
ai Pepiño por Deus non te vaias,
quédate con nós,
non te vaias afogar na praia
como nos pasou a nós.
¡Ai Sálvora, ai San Vicente!
as mozas bonitas, están en Mourente.
¡Ai Sálvora, ai San Vicente!
¡Ai Sálvora, adiós Mourente!
¡Ai Sálvora, boca da ría!
¡Para boas mozas en Vilagarcía!
¡Ai Sálvora, vento norteiro!
¡Ai Sálvora, meu compañeiro!
¡Ai Sálvora, vento ventiño!
xa están as rapazas na punta de Aguiño.
Carmiña, Carmela
Ven bailar Carmiña,
Carmiña, Carmela,
con zapato baixo
e media de seda
e media calada
ven bailar Carmiña,
miña namorada.
Os zapatos piden medias,
as medias piden zapatos,
as raparigas bonitas
piden rapaciños guapos.
Catro cousas hai no mundo
que revolven o sentido
amar e non ser amado
querer e non ser querido.
O gato nun saco
Xuntáronse catro un día,
os mellores deste barrio
mataron un gato a tiros
e o meteron nun saco.
Vai o gato metido nun saco
vai o gato pra terra da laxe
vai o gato metido nun saco
ai gatiño, xa non volves máis.
O gato era un artistam
que traballaba na ribeira,
agora é un bañista
na praia da Castiñeira.
Que mal lles parecía
a calquera deses catro,
que os meteran nun saco
como meteron ó gato.
Ollos verdes
Ollos verdes son traidores...
azules son mentireiros,
os negros e acastañados
son firmes e verdadeiros
Na veira, na veira, na veira do mar
hai unha lanchiña, para ir a navegar.
Cinco sentidos temos
os cinco necesitamos
pero os cinco perdemos
cando nos enamoramos.
A saia de Carolina
A saia da Carolina
ten un lagarto pintado;
cando a Carolina baila
o lagarto dálle ó rabo.
¿Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor.
Dime, ¿con quen bailaches?
Bailei co meu amor.
A Carolina é unha tola
que todo fai ó revés;
vístese pola cabeza
e íspese polos pés.
¿Bailaches, Carolina?
Bailei no cuartel.
Dime, ¿con quen bailaches?
Bailei co coronel.
O señor cura nonbaila
porque ten unha coroa.
Baile, señor cura, baile,
que Deus todo llo perdoa.
¿Bailaches, Carolina?
Bailei, abofé.
Dime, ¿con quen bailaches?
Bailei co meu Xosé.
No curro da Carolina
non entra carro pechado
namais entra Carolina
co seu cocho polo rabo.
Pousa pousa
Fun a taberna do meu compadre,
fun polo vento e vin polo aire.
É como en cousa de encantamento
fun polo aire, vin polo vento.
E pousa, pousa, pousa
e non me toques naquela cousa.
E pousa pousa axiña
e non me toques naquela cousiña.
Murmullaban as miñas veciñas
que eu andaba co crego nas viñas.
Iso é verdade i eu non o nego
que eu andiven ás loitas co crego.
Cando me case xa teño un galo
xa miña nai non me ten que dalo.
Amoriños collín
Amoriños collin
á beiriña do mar,
amoriños collín
non os podo olvidar,
non os podo olvidar,
non os podo olvidar,
amoriños collín á beiriña do mar.
Ventiño mareiro
Teño un amor en Rianxo
e outro en Vilagarcía,
para ver os meus amores
teño que cruza-la ría,
teño que cruza-lo mar.
Teño un amor en Rianxo
que non o podo olvidar.
Non te vaias mariñeiro
á beiriña do mar
porque o vento mareiro
dá moi bo navegar.
Se navegas pola ría
de Rianxo verás,
as estrelas e a lúa
darlle bicos ó mar.
Muchas gracias a Pili de La Felguera (Asturies), a Loli
da Julia y a Juan de Roblido por su apoyo y
colaboración.
Volver a Roblido